Κείμενο-φωτογραφίες:
Κώστας Βλάχος
Το 2024 και αφού έκλεισα τα 50 μου χρόνια επισκέφτηκα επιτέλους την Ιαπωνία. Ένα δώρο στον εαυτό μου που επιθυμούσα για πολύ καιρό. Το ταξίδι διήρκησε δύο εβδομάδες, μέσα Απρίλη με αρχές Μαΐου, και οι πόλεις που επισκέφτηκα ήταν το Τόκιο, η Ναγκόγια, το Κιότο και η Όσακα ενώ πήγα για λίγο και στη Χιροσίμα για να δω το Μουσείο Ειρήνης.
Έφτασα στο Τόκιο κουρασμένος από το πολύωρο ταξίδι αλλά έκανα μια βόλτα στην περιοχή Μινάμι Σέντζου (δήμος Αρακάουα) πριν κοιμηθώ ώστε να απορροφήσω το τζετ λάγκ. Δεν ήμουν αρκετά προετοιμασμένος για το πόσο μεγάλο είναι το Τόκιο. Η θέα του Tokyo Skytree και τα χρώματα της νύχτας σε συνδυασμό με την ελάχιστη κίνηση στους δρόμους και τα πεζοδρόμια έκανε την πρώτη μου έξοδο ταυτόχρονα επιβλητική και πιο εύκολη στο να νιώσω άνετα.
Συνηθισμένος από την Ελλάδα έκανα το λάθος να περάσω το δρόμο από τη μέση και όχι από το φανάρι και στο άκουσμα της κόρνας ενός αυτοκινήτου συνειδητοποίησα ότι η κυκλοφορία γίνεται από την αντίθετη κατεύθυνση. Από την επόμενη στιγμή ήμουν πολύ προσεκτικός και πάντα ακολουθούσα τις διαβάσεις και τα φανάρια αν και δεν κατάφερα σε όλο το ταξίδι μου να συνηθίσω την κυκλοφορία. Ουκ ολίγες φορές πήρα το λεωφορείο προς την αντίθετη κατεύθυνση αλλά καθώς είχα ελεύθερο πρόγραμμα δε με πείραξε ιδιαίτερα, τουναντίον είχε και ενδιαφέρον να βρίσκεσαι σε περιοχές εκτός τουριστικών προορισμών.
Προσοχή στα πεζοδρόμια γιατί εκτός απο τους πεζούς θα συναντάτε πολλούς ποδηλάτες και μπορεί άθελά σας να τους εμποδίζετε. Συνήθως είναι υπομονετικοί και δε θα σας ενοχλήσουν αλλά θα περιμένουν να το καταλάβετε.
Για την πρώτη ημέρα επέλεξα να ακολουθήσω μια οργανωμένη εκδρομή προς το όρος Φούτζι. Ως σύμβολο της Ιαπωνίας ήθελα να είναι το πρώτο που θα δω στο ταξίδι μου. Έχοντας γνώση πλέον πως ο καιρός είναι άστατος θα πρότεινα να πάτε μόνο αφού δείτε πως είναι καθαρός ο ουρανός στην περιοχή. Τελικά είδα το Φούτζι χωρίς σύννεφα μόνο για λίγο μέσα από το λεωφορείο και είναι μια εικόνα που δε θα ξεχάσω.
Η εκδρομή περιλάμβανε και θερμά λουτρά, για όσους το επέλεγαν. Ήταν σε εσωτερικό χώρο, αν και θα ήθελα ανοιχτό όνσεν, αισθάνθηκα όλη την κούραση και υπερένταση της ημέρας αλλά και το άγχος για το τι έπεται να βράζει μέσα μου και να με αφήνει με ένα απίστευτο συναίσθημα ηρεμίας.
Πήγαμε επίσης κοντά στη λίμνη Μοτόσου (τη μία από τις πέντε λίμνες που σχηματίστηκαν από τις εκρήξεις του ηφαιστείου του Φούτζι) όπου είχε φεστιβάλ λουλουδιών σιμπαζάκουρα και στο Πάρκο Αρακουραγιάμα Σένγκεν που ήταν στις τελευταίες μέρες της περιόδου των ανθισμένων κερασιών αλλά με τα σύννεφα να σκεπάζουν το Φούτζι δεν κατάφερα να πάρω τις φωτογραφίες που ήθελα.
Δύο στοιχεία μου έκαναν μεγάλη εντύπωση όσο ήμουν στην Ιαπωνία. Πρώτο είναι τα αυτοκίνητα που ονομάζουν One Box Car（ワンボックスカー）που μου φάνηκε ότι είναι και τα περισσότερα. Τόσο τετραγωνισμένα που τα έλεγα αυτοκιβώτια ή χαρτοκίνητα.
Δεύτερο ότι οι Ιάπωνες τρώνε τις σούπες αλλά και άλλα φαγητά καυτά, τόσο που δεν μπορούσα να ξεκινήσω να τρώω πριν κρυώσει αρκετά αλλά αισθανόμουν άβολα γιατί οι υπόλοιποι έμπαιναν έτρωγαν γρήγορα και έφευγαν αφήνοντας τη θέση στον επόμενο πελάτη που ίσως να περίμενε στην ουρά.
Οι αποστάσεις τεράστιες αλλά και το δίκτυο συγκοινωνιών απίστευτο και βολικό.
Όσοι σκοπεύετε να πάτε θα χρειαστείτε μια προπληρωμένη κάρτα (Suica, Pasmo κ.α.) την οποία μπορείτε να φορτίζετε και είναι συμβατή με τα περισσότερα τραίνα και λεωφορεία. Οι σταθμοί είναι δαιδαλώδεις και εννοείται πως χάθηκα πολλές φορές παίρνοντας λάθος τραίνο. Παρεμπιπτόντως, στα λεωφορεία ανάλογα την πόλη μπορεί να εισέρχεστε από την μπροστινή ή την μεσαία πόρτα με χρέωση είτε στην είσοδο ή πριν την αποβίβαση.
Η αλήθεια είναι πως ρώτησα ένα φίλο Ιάπωνα αν πρέπει να κάνω σήμα στον οδηγό όπως στην Ελλάδα γιατί δεν ήθελα να φανώ αγενής και έμαθα πως δε χρειάζεται καθώς σταματάει στη στάση έτσι κι αλλιώς.
Το φαγητό απο τα «κονμπίνι» (convenience store) είναι σωτήριο για τους τουρίστες γιατί μπορείτε να φάτε καλό και φτηνό ενώ έχετε τη δυνατότητα να ζητήσετε να το ζεστάνουν. Εγώ επιστρέφοντας στο δωμάτιο πριν πάω για ύπνο από μια μέρα με πολύ περπάτημα και πολλά χιλιόμετρα μετακίνησης έπαιρνα ένα νόστιμο ράμεν ή γιακισόμπα ή ουνάγκι με ρύζι και μια μπύρα από αυτές που δε βρίσκουμε στην Ελλάδα, γύρω στα 1000 γιεν και χαλάρωνα κάνοντας τα σχέδια της επόμενης μέρας.
Δυστυχώς λόγω των βροχών, δεν επισκέφτηκα όλα τα μέρη που ήθελα και σε κάποια αναγκάστηκα να μετακινούμαι ελάχιστα. Επισκέφτηκα κάποια δισκοπωλεία και μαγαζιά με μεταχειρισμένα φθηνά αντικείμενα και αγόρασα ρούχα και παπούτσια τις ώρες που δεν είχα τη δυνατότητα να κυκλοφορώ άνετα στους δρόμους.
Πέρασα απο την Ασάκουσα και την αγορά της και έφαγα νόστιμο ράμεν. Πέρασα από το άγαλμα του Χάτσι στη Σιμπούγια για να βγάλω φωτογραφία και περπάτησα λίγο υπό βροχή στην Ακιχάμπαρα. Το μέρος που μου άρεσε πιο πολύ ήταν η περιοχή της Γιανάκα από την οποία κατέβηκα μέχρι το Ουένο.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο Τόκιο έκανα ένα ακόμα τουρ, αυτή τη φορά στο νησάκι Σαρουσίμα που βρίσκεται απέναντι από τη Γιοκόσουκα στον Κόλπο του Τόκιο. Ενδιαφέρουσα εκδρομή στο ακατοίκητο αυτό νησί που υπήρξε στο παρελθόν στρατιωτική βάση. Εκεί έχουν γυριστεί σκηνές απο το Kamen Rider ενώ κατά καιρούς κάνουν θεματικές διακοσμήσεις. Όταν πήγα υπήρχαν ακόμα κάποιες από το γνωστό στούντιο Ghibli. Πριν λίγα χρόνια (2019) για μερικούς μήνες, για την 20ή επέτειο του One Piece, μετονομάστηκε σε Monkey D. Luffy Island και είχαν τοποθετηθεί αγάλματα και διακοσμήσεις σχετικά με το One Piece.
Η Γιοκόσουκα είναι σαν τη Σούδα της Κρήτης, αρκετά τουριστική αλλά με έντονο το στοιχείο των στρατιωτών/ναυτών από τις βάσεις. Στα μαγαζιά υπήρχαν παντού τα διάσημα (και εκτός Ιαπωνίας) σακάκια sukajan, κάποια από αυτά πάρα πολύ ακριβά.
Στη Ναγκόγια επισκέφτηκα το ενυδρείο στο λιμάνι που ήταν αρκετά εντυπωσιακό και περιλάμβανε επίδειξη με δελφίνια. Πήγα στην αγορά Όοσου όπου έκανα ψώνια και έφαγα πολύ νόστιμο φαγητό, μάλιστα πιστεύω πως το πιο νόστιμο φαγητό σε όλο το ταξίδι το έφαγα στην Ναγκόγια. Ακόμα και το τακογιάκι από ένα “βρώμικο” όπως θα λέγαμε στην Ελλάδα ήταν πεντανόστιμο.
Στην Όοσου επισκέφτηκα και ένα maid cafe, η εμπειρία μαγευτική. Τα κορίτσια και τα αγόρια της πόλης θεωρώ πως φορούσαν την ομορφότερη και πιο εντυπωσιακή μόδα στην Ιαπωνία.
Δυστυχώς και πάλι λόγω της βροχής δεν πήγα στο πάρκο Τοκουγκάουα.
Επόμενος σταθμός Κιότο. Το μέρος όπου έμενα στα βόρεια της πόλης ήταν κοντά στο Κινκάκου-τζι και έτσι πήγα νωρίς πριν την εισροή τεράστιου αριθμού τουριστών. Κατέβηκα με τη συγκοινωνία στο Μονοπάτι των Φιλοσόφων (Τετσούγκακου νο μιτσί) όπου περπάτησα στις όχθες του ποταμού στην όμορφη φύση και πέρασα απο τους ναούς και τα ιερά που βρίσκονται κατά μήκος της διαδρομής. Καθώς ήθελα να επισκεφτώ ένα μαγαζάκι στα νότια της πόλης δεν πρόλαβα να επισκεφτώ τον βοτανικό κήπο και λόγω χρόνου ούτε το παλάτι. Πάντως μια επόμενη φορά θα ήθελα να περπατήσω από το ύψος του βοτανικού κήπου μέχρι το κέντρο της πόλης στις όχθες του ποταμού Κάμο.
Ήθελα να παρακολουθήσω μια παράσταση των μάικο στο θέατρο Gion Koubu Kaburenjo αλλά δεν είμαι τόσο προνοητικός και όταν ρώτησα για εισιτήρια μου είπαν πως είχαν εξαντληθεί για όλες τις ημερομηνίες. Η κυρία με την οποία μίλησα ήταν πάρα πολύ εξυπηρετική και προσπάθησε να μου βρει ημερομηνία, ίσως γιατί ο τρόπος μου ήταν πιό “ιαπωνικός” από αυτόν που έχει συνηθίσει από τους τουρίστες. Shouganai desu.
Τελευταία πόλη η Όσακα. Περπάτημα στο κέντρο της πόλης με τις φοβερές επιγραφές και την υπερβολική αλλά εντυπωσιακή διακόσμηση των μαγαζιών, είναι σαν να βρίσκεσαι σε άλλη δεκαετία. Στο Μαϊσίμα είχε φεστιβάλ με τα λουλούδια νεμόφιλα, πολύ ωραίο θέαμα.
Πέρασα για λίγο και από το κάστρο. Ανέβηκα στον καταρράκτη στο πάρκο Μινόο (λίγο πιο έξω από την πόλη), όμορφη βόλτα μέσα στη φύση.
Στις τρεις μέρες που έμεινα στην Όσακα πήγα με το σινκάνσεν στη Χιροσίμα αλλά λόγω της βροχής δεν έμεινα όσο υπολόγιζα. Επισκέφτηκα το Μουσείο Ειρήνης, η ατμόσφαρα ήταν επιβλητικά φορτισμένη και άρχισα να δακρύζω διαβάζοντας όλα όσα συνέβησαν και βλέποντας τα εκθέματα.
Αργότερα πήγα στo Οκονομιμούρα που μου είχε προτείνει για οκονομιγιάκι ένας φίλος. Κάθησα σε ένα καθόλου τουριστικό μέρος και το φαγητό μου άρεσε παρά πολύ.
Στο Τόκιο έμεινα και επιστρέφοντας από την Όσακα. Παρακολούθησα δύο συναυλίες, μια στο Σιν-Όοκουμπο και μια στην περιοχή Αογιάμα. Μπορεί να ήταν punk/power-pop και metal/J-rock αλλά το κοινό λειτουργούσε σαν ομάδα και υποστηρικτικό προς όλα τα γκρούπ και τους καλλιτέχνες, ήταν εντυπωσιακό.
Στο σιντοϊστικό ιερό Καμέιντο Τέντζιν πρόλαβα το φεστιβάλ Βιστερίας αν και είχαν πια αρχίσει να μαραίνονται.
Το μόνο παιχνίδι που με ενδιαφέρει και παίζω, πλέον κυρίως online, είναι το Riichi Mahjong που είναι η ιαπωνική εκδοχή του mahjong. Επισκέφτηκα ένα jansou και έπαιξα αρκετά αλλά πολύ αγχωμένα κάνοντας πολλα λάθη και θα ξαναπάω σίγουρα.
Τέλος αλλά μια απο τις πραγματικά καλύτερες εμπειρίες μου στην Ιαπωνία ήταν το καραόκε. Το λάτρεψα και ευχαριστήθηκα κάθε στιγμή.
Θα ήθελα να έχω κάνει πολύ περισσότερα και να έχω επισκεφτεί τόσα πολλά μέρη αλλά δεν πειράζει, θα έχω κι άλλες ευκαιρίες στο μέλλον.
