Ιούλιος 2025
Κείμενο-φωτογραφίες:
Άντα Παπαγεωργίου
Η Επιστροφή
Αφήνοντας ένα κομμάτι της καρδιάς μου την πρώτη φορά στην Ιαπωνία, ήξερα ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψω είτε για να το πάρω πίσω είτε για να την αφήσω ολόκληρη εκεί.
Η πόλη με υποδέχτηκε όπως την είχα αφήσει, λαμπερή-γεμάτη ήχους, γεμάτη ιστορίες που περίμεναν να ειπωθούν. Οι ίδιοι δρόμοι, οι ίδιες γέφυρες, τα ίδια τρένα. Όμως εγώ δεν ήμουν η ίδια…
Περπάτησα σε μέρη που είχα αφήσει αναμνήσεις, σαν να αναζητούσα κάτι που μου είχε ξεφύγει την πρώτη φορά. Τότε κατάλαβα πως η Ιαπωνία δεν σου παίρνει ένα κομμάτι της καρδιάς, ίσως απλά σου δείχνει πως η καρδιά σου μπορεί να ανήκει σε περισσότερα από ένα μέρη.
Οι άνθρωποι εδώ κινούνται με έναν μοναδικό συγχρονισμό σαν να είναι μέρος μιας αόρατης χορογραφίας.
Στους σταθμούς των τρένων οι ουρές σχηματίζονται με απόλυτη τάξη.
Η ευγένεια δεν είναι απλά τρόπος συμπεριφοράς, είναι τρόπος ύπαρξης.
Η σιωπή δεν είναι αμηχανία, είναι σεβασμός.
Η Ιαπωνία δεν σου ζητά να προσαρμοστείς με το ζόρι. Σου δίνει χώρο να την ανακαλύψεις με τον δικό σου ρυθμό αρκεί να είσαι ανοιχτός να δεις, να ακούσεις και να νιώσεις.
Και τότε σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβεις γίνεσαι και εσύ κομμάτι της χορογραφίας της.
Το Μονοπάτι της Εξέλιξης
Η Ιαπωνία με καλούσε ξανά – όχι σαν τουρίστρια πια, αλλά σαν μαθήτρια. Το Καράτε δεν ήταν ποτέ απλώς μια τέχνη για μένα· ήταν ο τρόπος μου να υπάρχω. Να παλεύω με τον φόβο, την αμφιβολία, το «ίσως δεν μπορώ». Όμως το πάθος μου ήταν πιο δυνατό. Η επιθυμία για προσωπική εξέλιξη με οδήγησε πάλι πίσω.
Και ναι… τα κατάφερα.
Όχι επειδή όλα ήταν εύκολα, αλλά επειδή δεν τα παράτησα. Ο Δρόμος μου με περίμενε, και εγώ, επιτέλους, είχα το θάρρος να τον ακολουθήσω όταν άκουσα για πρώτη φορά μέσα μου τη φωνή να ψιθυρίζει: “Μην σταματάς. Συνέχισε.”
ΦΙΛΟΙ
Στην αρχή πίστευα ότι οι διαφορές στην κουλτούρα θα έκαναν δύσκολο το να συνδεθώ με τους ντόπιους. Η Ιαπωνία είναι μια χώρα όπου οι άνθρωποι κρατούν μια διακριτική απόσταση, με σεβασμό και ευγένεια, αλλά χωρίς την αμεσότητα που ίσως έχουμε συνηθίσει αλλού. Όμως, σιγά-σιγά, κατάλαβα πως οι φιλίες εδώ δεν χτίζονται βιαστικά. Χρειάζονται χρόνο, υπομονή, κατανόηση.
Οι φιλίες στην Ιαπωνία χτίζονται σιωπηλά, μέσα από πράξεις, μικρές χειρονομίες, κοινές εμπειρίες. Και όταν γεννηθούν, είναι βαθιές, αληθινές, γεμάτες σεβασμό και ειλικρίνεια. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια – μόνο μια κοινή κατανόηση, μια στιγμή που μοιράζεσαι και γίνεται για πάντα δική σου.
Φεύγοντας
Φεύγοντας από την Ιαπωνία η καρδιά μου είναι γεμάτη από μια παράξενη γαλήνη. Γεμάτη από ευγνωμοσύνη που έζησα όλα αυτά πλέον δεν νιώθω σαν τουρίστρια που αφήνει πίσω της ένα όμορφο τοπίο.
Αυτά που πήρα ειναι πολύ περισσότερα από αυτά που άφησα πίσω.
Όταν φεύγεις άλλωστε δεν φεύγεις ποτέ πραγματικά.
Γιατί κάθε μερα η Ιαπωνία ζει μέσα μου!
Στην Japan Karate Association και στο 67th JKA All Japan Karate Championship, Takasaki Arena (6 Ιουλίου 2025)
Εικόνες του Τόκιο
