Το Sky Museum, όπως ονομάζεται το μουσείο της αεροπορικής εταιρείας JAPAN AIRLINES (JAL) βρίσκεται στο κεντρικό υπόστεγο συντήρησης αεροσκαφών στο αεροδρόμιο Χανέντα του Τόκιο.
Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ξεναγηθούν στην ιστορία της JAL, να δουν εκθέματα όπως σύγχρονους και παλαιούς θαλάμους χειριστών (κόκπιτ), να γνωρίσουν από κοντά το έργο των πληρωμάτων και του προσωπικού εδάφους, να παρακολουθήσουν σεμινάριο για την ιστορία της αεροπορίας, να δουν εργασίες συντήρησης αεροσκαφών της εταιρείας. Μπορούν ακόμα και να γίνουν για λίγο πιλότοι και αεροσυνοδοί φορώντας τις ανάλογες στολές!
Ο ναός Τάιζο-ιν (退蔵院) στο Κιότο βρίσκεται μέσα σε ένα συγκρότημα περίπου 50 ναών με κύριο ναό τον Μιοσίν-τζι (妙心寺) της σέκτας Ρινζάι του Βουδισμού Ζεν. H ιδανική περίοδος να τον επισκεφθείτε είναι όταν ντύνεται στα χρώματα του Φθινοπώρου, τέλη Νοεμβρίου με πρώτο 10ήμερο του Δεκεμβρίου, όπως θα δείτε στις φωτογραφίες, είναι πανέμορφος.
Οι περισσότεροι ναοί του Μιοσίν-τζι είναι κλειστοί για το κοινό, οι επισκέπτες όμως αποζημιώνονται με ένα γαλήνιο περίπατο στους εξωτερικούς χώρους.
Για περισσότερα από 250 χρόνια, η οικογένεια Οουάρι-Τοκουγκάουα (παρακλάδι του πασίγνωστου Οίκου των Τοκουγκάουα), έλεγχε τη Ναγκόγια και τις γύρω περιοχές, έχοντας ως βάση της το Κάστρο της Ναγκόγια. Στο Μουσείο Τέχνης Τοκουγκάουα στην πρωτεύουσα του νομού Αΐτσι φυλάσσονται οι θησαυροί των Οουάρι. Πολύτιμα σπαθιά και άλλος οπλισμός, πανοπλίες σαμουράι, μοναδικά έργα τέχνης, μάσκες και κοστούμια του θεάτρου Νο, κεραμικά, σκεύη τσαγιού, έπιπλα, εργαλεία καλλιγραφίας, βιβλία κ.α.
Δίπλα στο μουσείο υπάρχει ο Κήπος των Τοκουγκάουα, εκεί όπου το 1695 ο Τοκουγκάουα Μιτσουτόμο έχτισε την κατοικία του όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Το 1931 ο Τοκουγκάουα Γιοσιτσίκα δώρισε την έκταση στο Δήμο της Ναγκόγια και άνοιξε ο κήπος για το κοινό.
Ο κήπος είναι πανέμορφος κάθε εποχή του χρόνου με αποκορύφωμα το Φθινόπωρο όταν ντύνεται στα μοναδικά χρώματα της εποχής. Εμείς τον επισκεφτήκαμε τον Αύγουστο.
O Χάτσικο, o σκύλος σύμβολο αφοσίωσης και αγάπης είναι πασίγνωστος. Η Ιστορία έχει ξεχωρίσει ακόμη δύο ιαπωνικά σκυλιά, αυτή τη φορά ως παραδείγματα δύναμης και θέλησης για ζωή, που επιβίωσαν μόνα τους για 11 μήνες κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες στο Νότιο Πόλο.
Ο Τάρο και ο Τζίρο ήταν δύο αδέρφια τριών χρονών ράτσας Χάσκυ (στην Ιαπωνία λέγονται Καράφουτο-κεν 樺太犬), τα νεότερα από δεκαπέντε σκυλιά για έλκηθρα που συμμετείχαν στην πρώτη ιαπωνική ερευνητική αποστολή στην Ανταρκτική το 1957.
Η αποστολή είχε προγραμματισθεί να αντικατασταθεί το Φεβρουάριο του 1958. Όμως μια ξαφνική και πολύ ισχυρή καταιγίδα ανάγκασε την αποστολή να εκκενώσει άμεσα το Σταθμό με ελικόπτερο αφήνοντας τα σκυλιά αλυσοδεμένα όλα μαζί και με τροφή για μερικές μέρες. Το πλοίο που μετέφερε τους αντικαταστάτες τους κόλλησε στον πάγο και ξεκόλλησε με τη βοήθεια παγοθραυστικού της αμερικανικής ακτοφυλακής. Όμως λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών δεν μπορούσε να πλησιάσει το Σταθμό και η αποστολή ματαιώθηκε. Γυρίζοντας στην Ιαπωνία η πρώτη αποστολή δέχθηκε πολλές επικρίσεις για την εγκατάλειψη των σκυλιών. Τα μέλη της εξήγησαν ότι εκείνη τη στιγμή ήταν αδύνατο να τα πάρουν μαζί τους επειδή θα έβαζαν σε μεγάλο κίνδυνο τις ανθρώπινες ζωές.
Σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 14 Ιανουαρίου 1959, η ερευνητική αποστολή της Ιαπωνίας επέστρεψε στην Ανταρκτική. Από τα δεκαπέντε σκυλιά βρέθηκαν επτά νεκρά, δεμένα ακόμα με τις αλυσίδες. Τα άλλα είχαν καταφέρει να ελευθερωθούν. Προς μεγάλη τους έκπληξη βρήκαν ζωντανούς κοντά στη βάση, τον Τάρο και τον Τζίρο. Τα υπόλοιπα έξι δεν βρέθηκαν ποτέ.
Ο Τάρο (αριστερά) και ο Τζίρο (κέντρο) με μέλη της 3ης αποστολής το 1959 | Φωτογραφία: Κυβέρνηση της Ιαπωνίας
Το Τάρο και ο Τζίρο κατάφεραν να επιβιώσουν για 11 μήνες σε ακραίες συνθήκες και χωρίς ανθρώπινη υποστήριξη. Μάλιστα προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι δεν πείραξαν καθόλου τα σώματα των νεκρών σκυλιών προκειμένου να τραφούν. Επιβίωσαν μαθαίνοντας να κυνηγούν πιγκουίνους και θαλάσσιες φώκιες.
Τα δύο σκυλιά έμειναν μαζί με τη νέα αποστολή στην Ανταρκτική ενώ έγιναν εθνικοί ήρωες. Η ράτσα τους έγινε η πιο δημοφιλής στην Ιαπωνία και μέχρι τη δεκαετία του 90 είχε τη μεγαλύτερη ζήτηση.
Ο Τζίρο απεβίωσε από ασθένεια στην Ανταρκτική το 1960 και ο Τάρο επέστρεψε στη γενέτειρα του το Σαπόρο όπου έζησε στο Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο και πέθανε από γηρατειά το 1970. Και τα δύο σκυλιά είναι ταριχευμένα και εκτίθενται αντίστοιχα στο Εθνικό Μουσείο Φύσης και Επιστήμης στο Τόκιο και στο Μουσείο του Βοτανικού Κήπου του Πανεπιστημίου του Χοκάιντο.
Στην Ιαπωνία έχουν ανεγερθεί διάφορα μνημεία προς τιμήν τους και η ιστορία τους έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο.
Εμείς συναντήσαμε τον Τάρο και τον Τζίρο, στο μικρό πάρκο απέναντι από το παλαιό παγοθραυστικό πλοίο «Φούτζι» στο λιμάνι της Ναγκόγια. Το πλοίο συμμετείχε στις ιαπωνικές ερευνητικές αποστολές στην Ανταρκτική μέχρι τα μέσα της δεκαετίας ΄80 (σήμερα είναι μουσείο).
Τον Αύγουστο οι νύχτες στο νησί Ενοσίμα γίνονται μαγικές. Οι δρόμοι που οδηγούν στο ναό του νησιού, τον Ενοσίμα-τζίντζα, είναι διάσπαρτοι από χάρτινα φανάρια με σχέδια από την πλούσια μυθολογία του νησιού. To νησί ανήκει στον δήμο Φουτζισάουα και βρίσκεται στον κόλπο Σαγάμι του νομού Καναγκάουα. Aπέχει περίπου μία ώρα με το τραίνο από το Τόκιο.
H παραλία της Κουγκενούμα είναι ένας δημοφιλής προορισμός για τους σέρφερς. Βρίσκεται στην πόλη Φουτζισάουα του νομού Καναγκάουα. Από το Σιντζούκου του Τόκιο απέχει περίπου μία ώρα με τραίνο. Η παραλία είναι απέναντι από το νησί Ενοσίμα. Ανάμεσα στους σέρφερς και τους κολυμβητές θα δείτε ψαράδες να γυρνάνε με τις βάρκες, να μαζεύουν τα δίχτυα και τον κόσμο να συμμετέχει στήνοντας ένα σκηνικό γιορτής.
Το Ο-μπόν είναι μια από τις σημαντικότερες γιορτές των Ιαπώνων και γιορτάζεται στα μέσα Αυγούστου. Είναι η γιορτή της σύντομης οικογενειακής επανένωσης, όταν τα πνεύματα των προγόνων γυρίζουν να συναντήσουν για λίγο τους ζωντανούς. Το Τόρο Ναγκάσι είναι η παραδοσιακή τελετή κατά την οποία χάρτινα φαναράκια με αναμμένα κεριά αφήνονται στα νερά της θάλασσας, ποταμών ή λιμνών για το ταξίδι της επιστροφής των πνευμάτων στον άλλο κόσμο.
Οι φωτογραφίες είναι από το Τόρο Ναγκάσι στη λίμνη Σινομπάζου στο νότιο μέρος του πάρκου του Ουένο.
Tην ίδια περίοδο τελειώνει το Ουένο Νάτσου Ματσούρι, το καλοκαιρινό πανηγύρι του Ουένο στο Τόκιο που ξεκινάει στα μέσα Ιουλίου.
Είναι ο Shin Godzilla που πρωταγωνίστησε στην πιο πρόσφατη ταινία της σειράς της Toho το 2016 (δείτε στο τέλος της σελίδας το τρέιλερ) και αντικατέστησε ένα μικρότερο άγαλμα που υπήρχε εκεί από την έκδοση του 1954. Τοποθετήθηκε τον Μάρτιο του 2018 στην πλατεία που μετονομάστηκε από “Godzilla and Toho Plaza” σε “Hibiya Godzilla Square”, στη Χιμπίγια του Δήμου Τσιγιόντα της ιαπωνικής μητρόπολης, εκεί όπου γεννήθηκαν τα Toho Studios που δημιούργησαν το πασίγνωστο τέρας.
Η πτώση του Έντο (του σημερινού Τόκιο) το καλοκαίρι του 1868 με τις νικηφόρες μάχες του αυτοκρατορικού στρατού εναντίον του σογκουνάτου Τοκουγκάουα σήμανε το τέλος της φεουδαρχικής Ιαπωνίας και την έναρξη της περιόδου Μέιτζι (1868-1912). Τον προηγούμενο χρόνο, ο 15χρονος πρίγκηπας Μουτσουχίτο είχε διαδεχθεί τον πατέρα του στο Θρόνο των Χρυσανθέμων και είχε γίνει ο 122ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, γνωστός ως Μέιτζι. Η Μέιτζι Καϊγκακάν στον εξωτερικό κήπο του σιντοϊστικού ναού Μέιτζι Τζίνγκου είναι η πινακοθήκη αφιερωμένη στην περίοδο της βασιλείας του και περιέχει ογδόντα έργα ισάριθμων φημισμένων ζωγράφων που αναπαριστούν σκηνές από τη ζωή του. Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1925. Στην αριστερή πτέρυγα εκτίθενται σαράντα έργα ζωγραφικής νιχόνγκα ενώ στη δεξιά σαράντα έργα της δυτικότροπης ζωγραφικής γιόογκα. Όλα τα έργα δημιουργήθηκαν τη δεκαετία 1926-1936.
Έργα στη Μέιτζι Καϊγκακάν
«Η γέννηση του Αυτοκράτορα Μέιτζι», έργο του Shuka Takahashi (1877-1953)
«Η παραίτηση του τελευταίου Σόγκουν», έργο του Tanryo Murata (1872–1940)
Είναι ένα από τα 35 παρασκευαστήρια σακέ στη Σαϊτάμα, το νομό βόρεια του Τόκιο, γνωστός για τα σακέ του λόγω των πηγών του με το ιδανικό νερό για την παραγωγή του εθνικού ποτού της Ιαπωνίας. Το ιστορικό παρασκευαστήριο Μπουκό Σουζό (Buko Shuzo) βρίσκεται στην πόλη Τσιτσίμπου από το 1753. Χρησιμοποιεί νερό που αντλεί από πηγάδι στις εγκαταστάσεις του. Το κεντρικό κτήριο είναι 190 ετών και έχει ανακηρυχθεί πολιτιστική κληρονομιά.
Οι επισκέπτες μπορούν να ξεναγηθούν στους χώρους του και να γνωρίσουν τη διαδικασία παρασκευής του σακέ.
O Iζούμο Τάισα (出雲大社) είναι ένας από τους αρχαιότερους και σημαντικότερους ναούς της Ιαπωνίας. Βρίσκεται στην πόλη Ιζούμο του νομού Σιμάνε στο νοτιοδυτικό τμήμα της νήσου Χονσού. Σύμφωνα με την παράδοση, η περιοχή είναι ο τόπος των θεών και των αρχαίων μύθων της Ιαπωνίας. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Ματσούε, η πόλη όπου έζησε για κάποιο διάστημα ο Λευκάδιος Χερν. Το 1952 ο Ιζούμο Τάισα ανακηρύχθηκε Εθνικός Θησαυρός της Ιαπωνίας.
Η χρονολογία ίδρυσης του σιντοϊστικού ναού δεν είναι γνωστή, όμως σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία ιδρύθηκε πριν τον 7ο αιώνα. Ο ναός είναι χτισμένος με την Τάισα-ζουκούρι, την αρχαιότερη αρχιτεκτονική τεχνοτροπία των σιντοϊστικών ναών. Το ιερό ανακατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα, όμως αυτή ήταν η 25η ανακατασκευή. Οι τελευταίες εργασίες συντήρησης στην κύρια αίθουσα του ναού ολοκληρώθηκαν το 2013.
Είναι αφιερωμένος στο Οκουνινούσι-νο-Οκάμι, θεότητα που θεωρείται ότι προστατεύει το γάμο γι’ αυτό και πολλά ζευγάρια έρχονται να παντρευτούν εδώ.
Χαρακτηριστικό του ναού είναι η σιμενάουα (γιρλάντα από σκοινί) μήκους 13 μέτρων με περίμετρο 9 μέτρα και βάρος 9 τόννους.
Ο ναός απέχει περίπου 25 λεπτά με το λεωφορείο από τον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Ιζούμο (Izumoshi Station). Εμείς ήρθαμε στο Ιζούμο αεροπορικώς από το Tokyo Haneda Αirport σε 1 ώρα και 25 λεπτά.
Και o μικρός ναός Μπεντεντζίμα στην παραλία Ινασανοχάμα, σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο από τον Ιζούμο Τάισα:
Το σιντοϊστικό ιερό Καμέιντο Τέντζιν στην περιοχή Καμέιντο του δήμου Κότο είναι κυρίως γνωστό ως το καλύτερο μέρος στο Τόκιο για να θαυμάσετε τις ανθισμένες γλυσίνες (φούτζι). Εκτός από τις γλυσίνες, στον κήπο υπάρχουν δαμασκηνιές (ούμε) που ανθίζουν τον Φεβρουάριο και χρυσάνθεμα που ανθίζουν τον Νοέμβριο. Ακόμα όμως και χωρίς το ανθισμένο τοπίο αξίζει να τον επισκεφθείτε.
To ιερό είναι αφιερωμένο – όπως και τα χιλιάδες άλλα Τέντζιν ιερά της Ιαπωνίας – στον θεό της μάθησης, Σουγκαουάρα νο Μιτσιζάνε, το πρώτο υπαρκτό πρόσωπο της ιαπωνικής ιστορίας που θεοποιήθηκε. Ο Μιτσιζάνε ήταν λόγιος, ποιητής και πολιτικός του 9ου αιώνα. Πολλοί μαθητές και φοιτητές, επισκέπτονται το ναό για να έχουν επιτυχία στις εξετάσεις.
Απέχει 15 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό Κameido.
